Spring naar inhoud

Kippersluis

HANS EN AGNES KIPPERSLUIS

Bijnamen in de polder

Je heette bijvoorbeeld Hannes van Rooijen. Maar iedereen noemde je ‘Mooi Centje’. Waarom? Niemand die het wist. Bijnamen, daar wisten ze wel weg mee in de polder.

Om te beginnen had je de ‘functionele’ bijnamen. Het aantal familienamen in de polder was beperkt: Van Wijk, Scholman, Van Rooijen, De Wit, Van Schaik. Daarom werden de kinderen uit een gezin vaak aangeduid als ‘Jan van Riekus’ of  iets soortgelijks. Wel zo makkelijk, want dan wist iedereen meteen over wie het ging. Henk Kippersluis werd altijd ‘Kip’ genoemd, wat natuurlijk verwijst naar zijn achternaam. Maar waarom een buurtbewoner ‘Keessie Kont’ werd genoemd en een ander ‘Hannessie Kiek’? En waarom het echtpaar Van Rooijen algemeen bekend stond als ‘Pa  & Poe’? Dat weet Henk ook niet: “Iedereen noemde ze zo. Daar dachten we niet bij na.” Hoe dan ook: wie eenmaal een bijnaam had, kwam er niet meer vanaf. Vaak ging de bijnaam over op de volgende generatie. Dus als je Wim heette en de zoon was van ‘Jan de Kikker’ dan werd jij automatisch: ‘Wim de Kikker’. Niets persoonlijks, maar ook niks aan te doen.

Henk Kippersluis zit boordevol met verhalen over zijn jeugd in Rijnenburg. En hij heeft de aanmoedigingen van zijn echtgenote Agnes, zelf geboren op een boerderij in Achttienhoven, niet nodig om ze te vertellen. Over hoe hij met de jongens van Van Wijk van een omgezaagde wilg een kano maakten en hoe ze daarmee, als indianen, op de wetering peddelden.  Hoe ze tijdens de strenge winters van 1956 en 1963 wekenlang elke zondag op de ‘put van Kees Verhoef’ schaatsten, zoals de Nedereindse Plas toen heette. “Lekker zwieren met de meiden.” De put was gegraven in 1923 als zandwinning voor de aanleg van rijksweg A2. Zeventien meter diep was het water, maar zo helder dat je door het ijs de bodem kon zien.

De kinderen uit Rijnenburg gingen lopend naar school in Jutphaas. Henks ouders waren katholiek en dus bezocht hij de katholieke Nicolaasschool. Een flinke tippel, maar gelukkig werden ze vaak gebracht door buurman De Wit, die de hele kinderschaar in zijn gigantische Pontiac laadde en afzette voor de schooldeur. “Soms zaten er wel zestien, zeventien kinderen in die auto. En meestal waren we een kwartier te laat, omdat De Wit eerst nog werk had op de boerderij.” De meester zei er maar niets meer van.”

De polder was een veilige leefomgeving en de bewoners vormden een grote familie. Gemoedelijkheid was troef en als iemand hulp nodig had, stonden de buren meteen klaar. Buren die ook vaak weer familieleden waren. Zo was Agnes’ oudste zus getrouwd met melkboer Piet van het Kerkveld in Jutphaas. Die weer familie was van de moeder van Henk.Ruzie? Misdaad? Die waren onbekend in Rijnenburg. De dood niet. Op een mistige ochtend reed Keesje Bemer met zijn bromfiets pardoes tegen de paardenkar van Adriaan Van Wijk. Op slag dood. Zonde van die jongen. Boodschappen deden ze in het dorp, maar ook in het winkeltje van vrouw Wijman, een weduwe die een kruidenierszaakje dreef in ‘de Vlierensteeg’. Zo heette het deel van de Nedereindseweg ter hoogte van nummer 550, dat een aparte gemeenschap vormde. Jaren geleden is de oude bebouwing gesloopt. Nu staan er nieuwe huizen; op een ervan prijkt de naam ’De Vlierensteeg’.Henk nam in 1976 samen met zijn broer Ton de boerderij van zijn ouders over. Ze vormden een maatschap. Wel zo handig, want nu hadden ze om beurten het weekeinde vrij en konden ze soms op vakantie.  In 2006, op zijn zestigste, stopte Henk met boeren en werd de maatschap ontbonden. Het was welletjes zo. De twee zoons, met een goede baan bij de gemeente, hadden geen interesse in overname. Ton zette het bedrijf alleen voort.

Al eerder hadden de broers de grond verkocht aan een projectontwikkelaar. Van de opbrengst lieten Henk en Agnes een riant landhuis bouwen. Daar zitten ze nu vaak in de serre, te genieten van de zon en het uitzicht. Ze kijken uit op de wielerbaan van de Nedereindse Plas,  in de verte ligt IJsselstein. Ze leven het leven van renteniers en vervelen zich geen moment. Agnes heeft haar hobby’s en besognes. Henk helpt af en toe mee op de boerderij van Ton, gaat soms uit jagen en heeft zijn sport: hardlopen, fietsen en golfen. Hij is er helemaal gek van en In zijn achtertuin heeft hij een golfbaantje aangelegd.

Dat had hij als boerenjongetje nooit kunnen bedenken. En met diepe concentratie zwaait hij de golfclub. Met een droge tik schiet het witte balletje weg, het groene weiland in.

Henk (64) en Agnes Kippersluis (61) van de Nedereindseweg 513A verruilden de boerderij voor een villa.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: