Spring naar inhoud

Van Dijk

EVERT EN HENDRIK VAN DIJK

“Verlangen naar de stilte en de rust van toen”

“Vader was streng”, vertelt Evert. “Hij zei nooit veel. Maar als hij wat zei, sprak je hem niet tegen. Die man was een autoriteit.” Willem heette hun vader en hij molk zestig koeien. Daarmee was hij een van de grote boeren in Rijnenburg.

We zitten in het Oudhollands decor van de keuken van de boerderij van de gebroeders Van Dijk. Evert vertelt, Hendrik schenkt koffie en vult zijn broer waar nodig aan. “De boerderij stamt uit 1878, maar is gebouwd op de fundering van een veel oudere boerderij, misschien wel van rond 1500. De vloer daarvan zit nog onder deze vloer. Plavuizen, keihard.” Evert stampt met zijn voet op de grond.

Ze waren met vijf kinderen, vier jongens en een meisje. Allemaal geboren op de boerderij. Na het overlijden van hun vader in 1974 namen Hendrik en Evert de zorg voor het bedrijf op zich. Dat viel niet mee. “We waren groentjes en we wisten van niks. Vader besliste, wij waren eigenlijk een soort knechten. Nu moesten we opeens alles zelf beslissen.” Vanaf hun twaalfde werkten ze mee. Dat betekende onder meer: elke dag om vier uur ’s ochtends opstaan. Evert: “Maar ik werkte eigenlijk al vanaf mijn negende mee. Na schooltijd de koeien melken.” Hendrik: “Wij zijn al vijftig jaar boer, hè. En altijd keihard gewerkt.” Oh, ze hebben een prachtige jeugd gehad. Ga maar na: de polder lag voor de deur, ze hadden alle ruimte. Vaak trokken ze erop uit: varen, vissen, zwemmen. En ’s winters schaatsen. “Moeder bromde wel eens als je weer met een nat pak thuiskwam. Zat je tot je kruin onder de bagger en stonk je een uur in de wind. Kon ze wéér aan de was.”

De A2 was een rustige straatweg waar alleen af en toe een auto voorbij kwam. Als ze spijkers nodig hadden of moesten telefoneren gingen ze naar Van Rooijen aan de overkant en staken ze de snelweg over. “Dat kon gewoon, iedereen deed het.” ‘s Zondags bezochten ze de Hervormde Kerk aan de Nedereindseweg in Jutphaas, later gingen ze ter kerke in Vleuten-De Meern. ‘Zondag rustdag’ was heilig. Niet zozeer vanwege het geloof, want de familie Van Dijk was niet zo streng in de leer. “Maar doordeweeks maakten we lange, zware dagen. We hadden onze rust hard nodig”, vertelt Hendrik. “Er werd op zondag vooral veel geslapen.”

De broers zijn blijven boeren tot kerst 2004. Toen besloten ze: we stoppen ermee. “Als we door hadden willen gaan, hadden we zwaar moeten investeren in de modernisering van de stal. Onze manier van boeren was ook te kleinschalig geworden. Bovendien zou het hier volgebouwd worden met huizen. En omdat we geen opvolgers hadden, was dit het moment om de knoop door te hakken.”

Net als de andere boeren hebben ze, met uitzondering van een hectare direct rond de boerderij, hun grond verkocht aan de projectontwikkelaars. Ze pachten nu nog wat grond waar ze een beetje hobbyen met jongvee. Vervelen doen ze zich niet: “We zijn nog steeds de hele dag aan het werk, alleen in een lager tempo.” En ze hebben tijd voor hun grote hobby: de broers reizen samen de hele wereld af. Ze behoren inmiddels tot de oudjes in Rijnenburg. “De jongeren zijn vertrokken om ergens anders opnieuw te beginnen. In Rijnenburg zijn vooral nog de ouderen over. Wij zijn de laatsten van de generatie die nog in de polder is geboren.”

Dingen veranderen nu eenmaal, dat weten Evert en Hendrik ook wel. Maar toch. Ze denken vaak aan hoe het vroeger was. Zo was het in de polder altijd stil. Je hoorde alleen de vogels, de koeien, de wind en de geluiden van de boerderij. Nu overheerst 24 uur per dag het geraas van de auto’s op verkeersplein Oudenrijn, de A12 en de A2. Hendrik: “En ’s nachts was het pikdonker. Ik ben wel eens verdwaald toen het mistig was. Het was zo donker, je zag geen hand voor ogen.” Maar ook het nachtelijk duister is verdreven en keert nooit terug. De polder baadt ’s nachts in het licht van de snelweglampen en de verlichting van de bebouwing van Nieuwegein en Utrecht. Evert en Henrik accepteren de onvermijdelijke veranderingen gelaten, maar niet zonder weemoed. “De polder is de polder niet meer. En als er straks wordt gebouwd, blijft er helemaal niks van over. We verlangen vaak naar die stilte en dat duister van vroeger.”

Evert (61) en Hendrik (60) van Dijk wonen hun hele leven op de boerderij van hun ouders aan de Ringkade.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: