Spring naar inhoud

Van Schaik

 

WIM EN MARIJKE VAN SCHAIK

Goed leven aan de Nedereindseweg

’s Zomers liep ze gewoon in haar bikini over het erf. Daar keken de buren wel van op. “Meid, trek even een jurkje aan”, zei ook oma wel eens.  Maar ze was het nu eenmaal zo gewend. Ze kwam uit Den Haag en was in de zomermaanden een vaste bezoekster van het Scheveningse strand geweest. Als stadse meid kwam ze in Rijnenburg wonen, op de boerderij die haar man Wim enkele jaren geleden had overgenomen van zijn grootouders.  “Mensen vroegen  zich wel af: wat moet dat stadsmeisje op een boerderij. Gaat dat wel goed?”, herinnert ze zich. Maar ze had het vanaf het allereerste moment naar haar zin. “Ik heb altijd heerlijk gevonden op de boerderij.”

Wim was 22, zij 19 toen ze trouwden in 1969. Ze hadden elkaar ontmoet op een boerderij van een vriendin in Oudewater. Van het boerenleven wist ze niks. Maar haar ouders hadden een slagerij. “Ik wist dus wel wat koeien waren.” Wim kwam uit Wijk bij Duurstede, maar zijn familie had wortels in Rijnenburg. Hij werkte op de boerderij van zijn vader, tot hij op 19-jarige leeftijd voor zichzelf begon. Hij huurde – en kocht later – de boerderij van zijn grootouders aan de Nedereindseweg 543. Zijn grootouders bleven tot hun dood op de boerderij wonen. Van zijn vader kreeg hij twintig koeien mee. Hij mocht ze zelf uitzoeken. “Maar om beurten”, vertelt Wim. “Pa één en dan ik weer één. Anders zou ik misschien alleen de beste koeien hebben meegenomen.”

Het bedrijf van Wim was een succes. Hij was niet wars van modernisering en schaalvergroting. Geleidelijk breidde hij het bedrijf uit, met nieuwe stallen en machines. Op het hoogtepunt hadden ze zo rond de 65 koeien. Hard werken was het wel. Wim was zeven dagen per week aan het werk, van ’s ochtends half zes tot ’s avonds half zeven. In de beginjaren kluste hij nog wat bij loonwerkers bij om de eindjes aan elkaar te breien. Of hij ging appels plukken. En als een koe moest kalveren, gebeurde dat natuurlijk meestal ’s nachts. Moest hij zijn bed uit. “Zo was dat nu eenmaal.” Marijke werkte ‘rond de deur’. Ze deed het huishouden, verzorgde het erf en de moestuin. Ook was ze van meet af aan verantwoordelijk voor de boekhouding. Ze hielp vaak mee in het bedrijf. “Melken deed ik wel, maar niet elke dag.”

Rijnenburg was klein en besloten. Iedereen kende iedereen. En er werd zo af en toe flink geroddeld. Maar het was ook een hechte gemeenschap. Marijke voelde zich snel geaccepteerd. In de polder woonden veel jonge boeren. Ze konden het vinden met elkaar. Geregeld werd er gefeest. Dan verrees ergens een feesttent en werd er gedronken, gedanst en gelachen tot in de kleine uurtjes. Marijke: “Soms trokken we met een groepje het land in en maakten een kampvuur. We bleven de hele nacht op. En als het licht werd, ging iedereen gewoon aan het werk.”

Ze kregen drie kinderen; twee jongens en een meisje. Inmiddels hebben ze zeven kleinkinderen. Geen van de kinderen had de ambitie om het bedrijf over te nemen. “En trouwens”, vertelt Wim. “Het was te klein. Er zat geen toekomst in. Dan had ik ergens anders opnieuw moeten beginnen.” Dus toen de gelegenheid zich voordeed om het land te verkopen, hoefden Wim en Marijke niet lang na te denken: doen!  Geleidelijk bouwde Wim het bedrijf af. In de zomer van 2009 deed hij zijn laatste dieren de deur uit.  Om toch een beetje te kunnen blijven boeren, zaaide hij een perceel in met wintertarwe. “De grond is er niet helemaal geschikt voor en rijk zal ik er niet van worden, maar het staat mooi.”

Ze genieten elke dag van het leven in de polder. Zitten ze samen in de serre uit te kijken over het land. Marijke: “Het uitzicht is fantastisch en de natuur is prachtig in elk seizoen. Je ziet steeds nieuwe dingen. Toen we de wintertarwe hadden geoogst, liepen er veertig ooievaars op het land, de restjes op te pikken. Waar vind je dat?” Als er straks woningen verrijzen, zal dat hun uitzicht aantasten. Dat is jammer natuurlijk, maar zo gaan die dingen, menen ze. Marijke: “Wij zijn daar heel nuchter in.” Wim: “Niemand heeft ons gedwongen het land te verkopen. Van de opbrengst kunnen we goed leven en doen wat we willen. Dat ga ik niet achteraf zeuren.”

Marijke: “Ik vind het ook wel leuk, die bouw. Het brengt weer bedrijvigheid met zich mee. En als er huizen komen, komen er ook vast winkels en andere voorzieningen. Tegen de tijd dat alles klaar is, zijn wij een dagje ouder. Dan is het alleen maar handig om die voorzieningen naast de deur te hebben.” Wim: “Misschien bouwen ze wel mooie appartementen voor senioren. Gaan we toch daar wonen?”

Wim (63) en Marijke (60) van Schaik wonen ruim veertig jaar aan de Nedereindseweg 543.

Deze diashow vereist JavaScript.

 

One Comment

Geef een reactie
  1. Johan en Ada / sep 13 2011 9:14 am

    Wat een leuk verhaalen wat een leuke fotoos! En wat een leuke serie van de anderen. Ik zag het mapje bij ma in de krantenbak liggen. superleuk!

    Groet,
    Ada en johan

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: